Tags

, , , , , ,

Eind juni is De schreeuw van de strijder van Wilbur Smith verschenen, een spannende roman die ik samen met vier andere vertalers in vier weken tijd heb vertaald. Een meermansvertaling vraagt om een andere aanpak dan wanneer je een boek in je eentje vertaalt.

De voor- en nadelen voor de vertaler op een rijtje:

Voordelen: je hebt andere vertalers bij de hand die ook helemaal in dezelfde tekst zitten, je vragen als geen ander zullen snappen en dus ook met passende vertaaloplossingen kunnen komen. Je leert van de feedback van je co-vertalers. En als het goed klikt met je co-vertalers, kan het binnen het team ook heel gezellig zijn.

Nadelen: onderlinge afstemming kost tijd, veel tijd. Er moet een gezamenlijke woordenlijst worden aangelegd en bijgehouden, iets wat alleen goed werkt als alle vertalers die lijst consistent volgen en aanvullen. Nadat de persklaarmaker het hele boek heeft doorgenomen, zal een revisor de opmerkingen van de persklaarmaker verwerken. Ik vind het prettiger om zelf de opmerkingen van de persklaarmaker te verwerken, maar dat kan bij een meermansvertaling niet omdat iedereen dan aan zijn eigen stukje gaat sleutelen en dat onherroepelijk ten koste zal gaan van de consistentie die de persklaarmaker heeft willen aanbrengen. Je hebt als vertaler dus minder invloed op de definitieve versie van de tekst dan wanneer je een boek in je eentje vertaalt.

Al met al, voor de afwisseling vind ik het leuk om af en toe eens een meermansvertaling te doen. Voorwaarde voor een geslaagd project is wel dat het klikt met je co-vertalers en dat je erop kunt vertrouwen dat de uitgeverij de stijlverschillen wegpoetst, zodat het boek leest alsof het wel door één vertaler is gedaan.

Advertenties